ตอนนี้เธอคงยังไม่ตื่นสินะ เพิ่งจะบ่าย 2 โมงครึ่ง
ฉันคงทำได้แต่คิดถึงเธออยู่ตรงนี้ เธอก็มีชีวิตของเธอ มีโลกส่วนตัวของเธอที่ไม่ต้องการให้ฉันเข้าไปวุ่นวาย ฉันขอโทษนะที่ไปก้าวก่ายในชีวิตของเธอ ต่อไปไม่มีฉันแล้ว เธอคงไม่รู้สึกอะไรสินะ อาจจะสบายใจด้วยซ้ำ ต่างกับฉันที่คอยแต่คิดถึงเธอ ห่วงใยเธอ แต่ฉันก็ต้องพยายามฝืนใจตัวเอง ทำเป็นไม่สนใจ ไม่โทรหา ไม่พบหน้า เพราะเธอรู้ไหมทุกครั้งที่ฉันได้ยินเสียง หรือ เห็นหน้าเธอ ฉันแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไรทำให้ฉันอ่อนแอได้ถึงเพียงนี้
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น